Bij het trainen van een hond zijn er veel manieren om grenzen te stellen en duidelijk te maken welk gedrag onacceptabel is. Sommige straffen, zoals het isoleren van de hond, moeten echter worden vermeden. Hieronder leggen we uit waarom en bieden we effectievere en psychologisch veiligere alternatieven.
Stel je deze scène voor: de eigenaar is levendig aan het praten met bezoekers , en de hond blaft om aandacht te krijgen. Vastbesloten om de hond te straffen, loopt de eigenaar naar hem toe, pakt hem vast of geeft hem commando's, en brengt hem naar de strafplek.
De hond staat even in het middelpunt van de belangstelling en voelt zich daardoor beloond na een fout . Elke daaropvolgende straf, hoe onaangenaam ook, zal geen effect hebben. Als de hond erin slaagt te ontsnappen voordat de straf wordt uitgedeeld, krijgt hij nóg meer aandacht en voelt hij zich nog meer beloond voor zijn wangedrag.
Het wordt vaak duidelijk wanneer de hond plezier heeft en het geweldig vindt om te zien hoe de baas hem probeert te vangen . Als het mogelijk zou zijn om honden op magische wijze te straffen, zonder ze naar de strafplek te hoeven brengen, zou de straf veel effectiever zijn, maar zelfs dan zou de associatie tussen wangedrag en alleen gelaten worden blijven bestaan.
Onthoud dat u uw hond elke keer dat u op hem let, beloont, zelfs als deze aandacht een poging tot straf is.
Om een ​​hond te trainen om met mensen samen te leven, is er niets beter dan langdurig contact tussen hen. Door beloningen en straffen te herhalen, afhankelijk van of de hond zich goed of slecht gedraagt, worden de grenzen duidelijk en wordt ongewenst gedrag verminderd.
Scheld hem alleen uit als dat nodig is
Omdat herhaling zo belangrijk is, wordt de techniek gebruikt om de hond een fout te laten maken, zodat hij vaker gecorrigeerd kan worden . Bijvoorbeeld, wanneer we een hond afleren om de straat over te steken, proberen we hem aan te moedigen naar de overkant te gaan door met een bal of iets dergelijks te spelen.
Als een hond springt en blaft om aandacht te krijgen, is het het beste om hem direct op het moment van springen en blaffen te berispen. Elke volgende blaf of sprong zal alleen maar tot een nieuwe berisping leiden. Als dat niet werkt, corrigeer dan het gedrag. Op deze manier zal de hond het ongepaste gedrag begrijpen en het associëren met onaangename gevolgen.
In plaats van ons alleen maar zorgen te maken over het straffen van de fouten van de hond , zouden we er altijd naar moeten streven om hem het gewenste gedrag aan te leren en hem daarvoor te belonen.
Als de hond bijvoorbeeld springt om aandacht te krijgen , is het beter om hem, in plaats van hem te straffen, te leren zitten om genegenheid te winnen. Straffen, wanneer nodig en nuttig om de hond een prettiger leven te geven en de band met mensen te versterken, kan worden toegepast zonder het dier alleen en onveilig achter te laten.
Ten eerste, als je je hond moet berispen, doe dat dan meteen. Idealiter gebeurt dit op het moment dat het ongewenste gedrag zich voordoet. Nog beter is het als het gebeurt aan het begin van het gedrag, bijvoorbeeld wanneer de hond zijn bek opent om te blaffen.
Het meest aangegeven gevecht is het gevecht dat veroorzaakt schrik of ongemak voor de hond, zonder hem te kwetsen of te traumatiseren. De methode van berisping en de juiste manier om deze toe te passen zijn essentieel en werkzaamheid verschilt per hond​ Dus bij twijfel is het belangrijk om de hulp in te roepen van een trainer of gedragsspecialist.
